Πολλές και πολλοί αναρωτιούνται: “Μα γιατί να μιλήσουμε ξανά για την περίοδο; Δεν είναι ήδη γνωστή; Δεν υπάρχουν βιβλία, άρθρα και άφθονες πληροφορίες; Δεν μίλησαν ήδη στα παιδια στα σχολεία; Γιατί να συμμετάσχω σε ένα εργαστήρι για την περίοδο;”

Οι λόγοι αρκετοί, με τους σημαντικότερους να είναι οι εξής:

Η έλλειψη γυναικείας κοινότητας 

Παλαιότερα, όταν οι άνθρωποι ζούσαν πιο κοντά στη φύση, οι κύκλοι των γυναικών συχνά συγχρονίζονταν και πολλές είχαν περίοδο την ίδια φάση του μήνα. Τότε συγκεντρώνονταν σε έναν κοινό χώρο, μια κόκκινη σκηνή όπου φρόντιζαν η μία την άλλη, μοιράζονταν εμπειρίες, γνώσεις και στήριξη. Δεν επρόκειτο απλώς για ανταλλαγή πληροφοριών, αλλά για τη μετάδοση σοφίας από γενιά σε γενιά.

Αργότερα, ακόμη κι όταν η καθημερινότητα άλλαξε, οι γυναίκες συνέχισαν να συναντιούνται: για να φροντίσουν μια νέα μητέρα, να φτιάξουν μαρμελάδα ή τραχανά, να ψήσουν κουλούρια, να μαζέψουν βότανα ή να στήσουν τον αργαλειό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο συνεργασίας και φροντίδας γεννιόταν ένας χώρος ανοιχτής συζήτησης. Χωρίς «ειδικούς», αλλά με όλες ως φορείς της δικής τους μοναδικής γνώσης και εμπειρίας. Θέματα όπως η περίοδος, η εγκυμοσύνη, ο τοκετός, ο θηλασμός, η σεξουαλικότητα, η ασθένεια και η απώλεια μοιράζονταν σε έναν κύκλο αποδοχής και ασφάλειας.

Στη σύγχρονη κοινωνία, παρά την υπερπληθώρα πληροφοριών, αυτός ο χώρος έχει σε μεγάλο βαθμό χαθεί. Η βιωματική γνώση συχνά υποτιμάται μπροστά στην «επιστημονική αυθεντία», ενώ οι συναντήσεις σε κύκλο κάποιες φορές θεωρούνται περιττές ή υπερβολικές. Ακόμη και σήμερα, που η συζήτηση για την περίοδο και την εμμηνόπαυση έχει αρχίσει να ανοίγει, οι γυναίκες συχνά αντιμετωπίζονται σαν να χρειάζονται «διόρθωση» ή σαν να υπάρχει κάτι προβληματικό στη φυσική λειτουργία του σώματός τους.

Ένα θέμα που παραμένει ταμπού
Η περίοδος εξακολουθεί να είναι ένα θέμα για το οποίο δεν μιλάμε ανοιχτά. Ούτε με φίλες, ούτε με συναδέλφους, ούτε ακόμη και με συγγενείς ή τα παιδιά μας. Η σιωπή αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν φτάνουμε στην εμμηνόπαυση.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερες γυναίκες αρχίζουν να μιλούν δημόσια για την εμπειρία τους. Γιατί; Επειδή οι επιστημονικές έρευνες συχνά δεν επαρκούν και οι ανάγκες τους δεν καλύπτονται. Έχει επισημανθεί ότι οι μελέτες γύρω από τη λειτουργία του γυναικείου σώματος είναι περιορισμένες — και ακόμη λιγότερες αφορούν τον έμμηνο κύκλο. Κι όμως, μισός πληθυσμός της γης βιώνει την περίοδο σε κάποια φάση της ζωής του.

Έτσι, πολλές γυναίκες πήραν την πρωτοβουλία να μιλήσουν οι ίδιες: να γράψουν βιβλία, να δημιουργήσουν περιεχόμενο, να μοιραστούν εμπειρίες. Όχι ως «ειδικοί», αλλά ως άνθρωποι που ζουν καθημερινά τις αλλαγές του σώματός τους. Παρ’ όλα αυτά, δεν ακούγονται πάντα όλες οι φωνές, ενώ συχνά υπάρχει η τάση να απλοποιούμε ή να «διορθώνουμε» την εμπειρία με εύκολες λύσεις.

Μέσα από τον διάλογο, όμως, ανακαλύπτουμε κάτι ουσιαστικό: πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η εμπειρία για καθεμία, πόσο μοναδική και πόσοι πολλοί τρόποι υπάρχουν να τη βιώσουμε και να σταθούμε απέναντι στις προκλήσεις της.

Η γνώση και η αλήθεια μπορούν να κάνουν την περίοδο λιγότερο «μυστήριο» και περισσότερο ένα φυσικό, αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.

Έλις